Het DNA van veldhockey

Raye: 'Mijn beide ouders speelden hockey op recreatief niveau. Mijn moeder zal je zelfs vertellen dat ze er best goed in was. (lacht) Ze zijn zelfs verloofd geraakt tijdens een hockeyreis, dus het hockey-DNA stroomt door mijn aderen, hoewel ik pas vrij laat ben begonnen, toen ik elf was. Ik heb op school veel sporten gedaan, zoals netbal, tennis, cricket, voetbal... Daar is mijn liefde voor de bal ontstaan.'

'Ik ben geboren in Engeland, maar toen ik veertien was, verhuisden mijn ouders naar Canada voor een andere levensstijl. Mijn vader had een stressvolle baan, dus hij ging met pensioen en mijn moeder werd lerares in Kelowna. Hockey was geen grote sport in Canada, en ik was natuurlijk gewend om op school hockey te spelen op een kunstgrasveld. Ik vond het echt vreselijk dat ik op een grasveld moest spelen, op een lager niveau. Al snel ontdekte ik dat Vancouver dé plek was voor hockey. Het was vijf uur rijden vanaf onze woonplaats, maar mijn vader bracht me erheen zodat ik in de weekenden volop kon trainen.'

Abi lacht: 'Toen ik ouder werd, woonde ik de hele zomer in Vancouver, alleen maar om te hockeyen. Als je het echt wilt, moet je er wel voor gaan en de reis ook maken.'

Ik hou van België.

'Op mijn zeventiende werd ik lid van het Canadese seniorenteam. Ik weet nog dat we letterlijk elke nationale titel wonnen toen ik hockeyde en studeerde aan de Universiteit van Brits-Columbia in Vancouver. Dat was echt geweldig. Maar ik besloot dat ik meer uit mijn hockeycarrière wilde halen en daarom besloot ik naar België te komen. Dit was na de Commonwealth Games van 2014 in Glasgow.'

'Verhuizen naar België was in het begin een regelrechte nachtmerrie. Ik had wat problemen met Wellington; twee weken voor mijn vertrek vertelden ze me dat er geen geld was voor mijn salaris. Ze gaven me eigenlijk een nee. Maar ik heb er een ja van gemaakt. (lacht)'

'Ik was zo vastbesloten om te komen dat ik smeekte. Ze lieten me komen, maar ik moest er keihard voor werken. Ik heb mijn droom om veldhockey en zaalhockey te spelen nooit opgegeven. Dus ik coachte, speelde en reisde de wereld rond met het Canadese team. Drie jaar lang vloog ik op en neer, totdat mijn coach besloot dat ik niet meer kon spelen.' EurIk had geen kans meer om deel uit te maken van het nationale team. Daar eindigde mijn internationale carrière. In de tussentijd bleef ik keihard trainen.

'Omdat ik de Engelse nationaliteit heb, schreef ik me in voor de proefperiode in Engeland. Die vijf weken verliepen zo goed dat ze me vroegen om bij de centrale selectie te komen. Maar dat betekende dat ik naar Engeland moest verhuizen, en ik wilde eigenlijk in België blijven. Omdat ik zo van België houd. Ik vond het erg moeilijk om die beslissing te nemen. Uiteindelijk kreeg de coach een hartaanval. En nee, ik had daar niets mee te maken. (lacht) Ik heb er sindsdien niets meer van gehoord en ik heb het daarbij gelaten.'

De jacht op de panters

'Een paar weken later kwam ik Anouk Raes tegen, de aanvoerster van de Panthers (we speelden samen in Wellington), en op dat moment bracht ze me op een idee. 'Waarom ga je niet bij de Panthers spelen?', zei ze. Ze opperde het idee ook bij haar coach, Ageeth Boomgaardt, en maakte een afspraak. Maar voordat we elkaar zelfs maar konden ontmoeten, verliet ze de Panthers. Dus mijn nationale droom viel opnieuw in duigen.'

'Gelukkig kreeg ik een telefoontje van Adam en Niels met de boodschap dat ze nog steeds geïnteresseerd waren. En toen begon een jaar vol papierwerk. Je kunt je niet voorstellen hoeveel papierwerk ik heb moeten verwerken. Mijn jaar kan het best omschreven worden als wachten, tekenen, omwegen, dossiers, referenties, en het eindigde met een stemming. Een stemming waarbij het alleen afhing van de aanwezigen en waar je zelf geen stemrecht had. Ik trainde als een bezetene, ook al wist ik dat er een kans was dat ik het niet zou halen. Het feit dat de NVA niet in het parlement zat toen mijn naturalisatie op de agenda stond, hielp enorm. Geloof het of niet, maar mijn papieren werden getekend en eindelijk kon ik me weer bij de selectie voegen om op internationaal niveau te spelen.'

Hard werken loont.

'Ik heb dit moment echt beleefd als mijn ultieme doel op de lange termijn. Ik had nooit de garantie dat ik het zou halen, maar toch heb ik er elke dag hard voor gewerkt. Ik bleef enorm gemotiveerd en deed er alles aan om het te bereiken, want als het mijn schuld was geweest dat ik het niet had gehaald, had ik het mezelf nooit vergeven. Uiteindelijk had ik er geen controle meer over, maar één ding wist ik zeker: ik was er klaar voor. Dus mijn advies aan iedereen die een bepaald doel in het leven wil bereiken is: de enige manier om er te komen is door ervoor te gaan. Je moet het beleven. Geen spijt!'

De kracht

'Waar haal ik die kracht vandaan? Mijn ouders zeiden altijd: Je kunt alleen je best doen. Ik moet weten dat ik mijn uiterste best heb gedaan, en als ik dat doe, is er geen sprake van falen, alleen van leren. Ik geloof er ook in dat als je iets wilt, je het ook zult bereiken. Er zijn altijd grote uitdagingen, zoals de eindeloze papierwinkel en het stemmen, momenten waarop je geen controle hebt. Als je je gewoontes stabiel houdt, leeft als een atleet, let op je voeding. En ik ken mezelf hierin heel goed. Als ik troep koop, eet ik die troep ook op. Dus koop ik gewoon geen troep. Zo simpel is het. Nog een voorbeeld. Eerst trainde ik in een goedkope sportschool. Uiteindelijk betaalde ik meer voor een sportschool dichterbij. Dat hielp me om tijd te besparen en langer te trainen. Uiteindelijk was dat extra geld het helemaal waard. Want als je iets echt wilt, vind je altijd wel de extra tijd, het geld of de energie om het te doen.'

'Prioriteiten stellen aan wat belangrijk is. Als je eerst doet wat het belangrijkst voor je is, hoef je nooit iets op te offeren. Mijn dagelijkse trainingsroutine staat bijvoorbeeld op nummer één.' Als dat betekent dat ik een lekker etentje of een kopje koffie met vrienden moet missen, dan is dat maar zo. De sportschool is daar een voorbeeld van. Mijn ouders zouden dat nooit begrijpen. Mijn moeder zei altijd: 'Rustig aan, rustig aan, rustig aan, waarom doe je dit? Omdat het mijn leven is, het is mijn werk!'

'Gelukkig snapt mijn vriendin (Ireen van den Assem, Oranje) het helemaal. Ze is precies hetzelfde, dus dat helpt. Het is best grappig. Als we een vakantie plannen, moeten we altijd onze workouts inplannen. Dus een van de belangrijkste criteria is of er een sportschool in de buurt is. En nee, sit-ups op de kamer of horizontale yoga in bed tellen niet als workout. (lacht hardop)

De tijd die Ireen en ik samen kunnen doorbrengen is erg schaars. We spelen allebei hockey op het hoogste niveau, dus tijd is kostbaar voor ons. Het vergt veel communicatie en goede planning. We hebben een gezamenlijke agenda, anders zou het een chaos worden. Atleten zijn nogal egoïstisch en dat moet je ook wel zijn. Echt waar! Als bijvoorbeeld een van ons na een lange training geen autorit van een uur meer aankan, betekent dat dat we elkaar die avond niet zien, maar het betekent ook rust voor het lichaam. En dat is super belangrijk. Het is moeilijk om te horen dat je geliefde je niet kan zien vanwege hockey, maar het is de realiteit. (denkt) Neem bijvoorbeeld de Olympische Spelen. Ik heb echt naar dat moment toegeleefd. Het is een grote droom om erheen te gaan. Zoals jullie allemaal weten, hebben we het niet gehaald. Ireens team heeft zich wel gekwalificeerd voor Tokio. Was dat zwaar? Ja, maar het was minder zwaar dan ik had gedacht. Ik was oprecht blij voor haar. We steunen elkaars carrière. Het is echt de eerste keer in mijn leven dat ik zo enthousiast kan zijn over het succes van iemand anders.

Dit moet liefde zijn.

'Dat verandert niets aan het feit dat ik nog steeds enorm teleurgesteld ben dat ik niet naar de Olympische Spelen ga. Maar ik heb wel één ding geleerd. Volwassen worden betekent ook dat, wat er ook gebeurt en hoe graag je iets ook wilt, je niet het geluk en succes van iemand anders moet afpakken als je een fout maakt.'

Onze toekomstplannen werden in vijf minuten gewijzigd. Na deze Olympische Spelen waren we van plan om naar het buitenland te reizen en daar hockey te spelen. Nu heb ik besloten om door te gaan tot Parijs, en dat is een beslissing die ook Ireen raakt, maar ze steunt me volledig in mijn ambities. Ik geef de Olympische droom nog niet op. Nog niet! (MK)